Sinaturas acadadas. Firmas obtenidas.

Ao 12/03/2012 temos acadadas 1057 sinaturas. E seguimos sumando. A resposta e a colaboración están sendo moi boas. Grazas a tódolos que xa asinastes e aos que tamén difundides ou difundístedes esta recollida de sinaturas!!
Al  12/03/2012 tenemos recogidas 1057 firmas. Y seguimos sumando. La respuesta y la colaboración están siendo muy buenas. Gracias a todos los que ya habeis firmado y también a los que difundís o difundísteis esta recogida de firmas!!

Saludos.

Sinaturas "online"

Iniciamos tamén unha recollida de sinaturas "online" en apoio ao noso proxecto de creación dun acoutado de pesca no concello de Vimianzo, A Coruña, da que poden vostedes facer uso neste enlace:

http://www.peticionpublica.es/?pi=P2012N21762

Para obter máis información do asunto, ou coñecer un pouco do que vai a cousa poden facelo nestoutro enlace:

http://www.vadeando.com/foro/topic,1035.14/

Coido que entre todos seremos quen de arredar de nós certos intereses espúreos.
Saúdos a todos.

A loita segue

Seguimos loitando por un proxecto que entemos xusto, honesto e que cómpre facer antes de que sexa tarde. Non queremos caer no que dicía aquel que: "Agora que xa tiña o burro afeito a non comer, vai e morre!". A sociedade de Pesca Deportiva Neria está promovendo un proxecto que ten coma obxectivo principal coidar, protexer e, de ser posible, mellorar un tramo de río que está moi lonxe de ser o que foi.

Para poder acadar ese obxectivo cómpre que as actividades que agora se desenvolvan nel, neste caso a pesca, sexan adaptadas o estado actual do río. Por un lado, para que se poidan soster no tempo. Polo outro, e o máis importante, para mellorar o seu estado actual.

Dende a Sociedade de Pesca Deportiva Neria fixemos e presentamos un proxecto serio, baseado en estudos e mostras acadadas no mesmo río, que indican que é imperativo reducir e regular a presión de pesca neste treito de río.

Algúns, por naceren ou viviren a carón do río, pensan que lles pertence o cren ter máis dereitos nel caos demais cidadáns e a súa postura é oporse a todo o que non lles permita seguir facendo nel o que lles pete e mesmo cando a eles lles pete. Pero non argumentan para nada a súa postura, o único que fixeron foi acadar sinaturas para apoiar a súa posición contraria.

Sabedores de que os responsables políticos son sensibles a certos movementos, tiraron polo camiño máis doado, a rúa, o enfrontamento e a alburgada. Como sei que eses non son moi aló, por se algún deles le isto, alburgada é sinónimo de mentira. Digo isto, non coa intención de ofender, é que un dos que andan nesa pándega e se ten por escritor, unha vez vin como usaba gume coma sinónimo de fío, pero de fío coma de coser por exemplo. Resulta que o fío non ten gume, inda que gume sexa sinónimo de fío. Un machado, un fouciño, unha coitela, unha navalla, etc, si teñen fío digo gume. Gume tamén é o antónimo de cota. Esas ferramentas adoitan ter gume nun lado e cota no outro.

Pero voltemos o tema que nos ocupa. Xa que con estes elementos non hai con quen falar, e é imposible tentar convencelos das virtudes ou facerlles ver a parte positiva dun proxecto, temos que amosarlles aos responsables políticos que nós temos quen nos apoie, quen cre en nós. Por iso tamén imos facer unha campaña de recollida de sinaturas e ver quen acada máis apoios. Solicitamos o apoio de todos e todas as que teñades algún interese no coidado conservación e mellora da natureza e dos espazos naturais. Ao primeiro pensamos que poderían colaborar nisto os pescadores, as familias dos pescadores, amigos e coñecidos, pero a conservación da natureza é algo, ou debería, que nos atinxe a todos, por iso toda axuda é benvida e necesaria.

Os interesados poden desgargar a plantilla que aquí colgamos e facerlle cantas copias necesiten. Despois de cubertas pódense mandar directamente á Xunta polo rexistro do concello, por exemplo, ou de non ter tempo mandalos ao enderezo da Sociedade:
Sociedade de Pesca Deportiva Neria
O Peton, 14 - Berdoias
15128 vimianzo - A Coruña
De mandalos directamente, agradeceríamos que nos comunicasen a calquera dos correos electrónicos da Sociedade o número de sinaturas enviadas para levar unha contabilidade xusta das mesmas. Neste blog iremos regularmente actualizando o número de sinaturas acadadas é, de permitilo expresamente o autor ou autores da súa recollida, indicaremos tamén quen as acadou.

Como as augas continentais galegas son case que na súa totalidade de dominio público, este espazo perténcenos a todos, pescadores ou non. Polo tanto non se require ter licenza de pesca fluvial en vigor para apoiar esta iniciativa, podémola apoiar todos. Non obstante agradeceríamos moito que entre os apios recibidos se atopasen o maior número posible de persoas con licenza de pesca fluvial en vigor. Non se trata de facer diferenzas. Trátase dun proxecto xurdido dunha Sociedade de pesca, promovido por pescadores, do que evidentemente imos poder gozar todos, pero indudablemente os pescadores seremos e somos os que máis gozamos deles cando están ben coidados e teñen unhas poboacións con exemplares sans e que ocupan axeitadamente o leito fluvial. 

Saúdos.

As nosas benqueridas donas e compañeiras

O feito de non ocuparse daqueles traballos, ou de non adicarse a aquelas ocupacións ou obrigas que temos pendentes, para realizar outras que nos procuran máis pracer, é dicir; deixar de facer unhas que poida que nos gosten menos por outras que nos gosten máis, ou mesmo esquivar ou aprazar as nosas responsabilidades inmediatas, chámase “procrastinar”.

A nosa muller dinos que a herba do xardín está moi alta e que é mester pasarlle o cortacéspede, ou pídenos que lle penduremos na parede aquel cadro que ven de mercar. Nós se vemos que pode ser unha boa tarde de pesca, adoitamos decirlles;

Mañá sen falta fágoo.

E logo cando nos fala de acompañala este fin de semana a visitar algunha das súas irmás? Ahí facemos traballar a nosa imaxinación e decimos:

Muller, este fin de semana quedei con Luís, Pedro e Ramón para irmos xuntos de pesca.

Máis tarde xa falamos cos nomeados para que veñan de pesca ese día. Como eles son coma nós, será doado convencelos e, se é por unha boa causa…

Pódese dicir que cando facemos o que precede estamos procrastinando. Esa tamén é a razón pola que a maioría das mulleres e compañeiras dos pescadores son unhas artistas coidando o xardín. Como tamén son unhas virtuosas pendurando cadros. Fano dunha maneira maxistral! Locen moito mellor que cando o facemos nós! Vaiche boa! Tamén adoitan estar soas na meirande parte das reunións familiares que poidan coincidir coa tempada de pesca. Nestas, nunca falta a irmá ou cuñada que, fachendeando co home ao seu carón lles pregunta;

E logo Manolo non ven contigo?

Evidentemente a resposta, inda que xa coñecida, volta a ser unha vez máis;

Non, non ven, vai de pesca.

Aquí é cando aparece o encarguiño de sempre.

Muller, diráslle que garde unhas troitiñas que xa sabes que o meu Pepe devece por elas.

Á volta ao noso acolledor fogar, sempre satisfeitos, ou case sempre, atopamos a nosa dona que nos pregunta:

E as troitas?

Levounas Ramón. Seica ao seu cuñado lle gostan moito e, como só pillamos dúas ou tres cadaún, démosllas todos a él.

Pois ao teu cuñado Pepe tamén lle gostan. E miña irmá díxome que lle gardases unhas poucas.

Ao escoitar esas palabras a nós ábresenos o ceo e, bendecindo ao noso santo cuñado, dicimos:

Non te apures ruliña que imos voltar  xuntos de pesca moi axiña e ese día traereinas eu. Ven ao meu carón fermosa. Sabes que pensei moito en ti hoxe?.

Elas, que son moi listas, ben saben que xa estamos preparando o camiño para voltar a procrastinar, máis, como nos queren…!  

Manuel Mouzo Méndez  

Os Caciques

Guaicaipuro, Baruta, Caruao, Mara, Guaicamacuare, Manaure, Arichuna, Catia, Cayaurima, Chacao, Chicuramay, Guacamayo, Guaicamacuto, Guarauguta, Maracay, Murachi, Naiguatá, Paramacay, Paramaconi, Sorocaima, Tamanaco, Terepaima, Tiuna, Urimare, Yaracuy, Yare e Yoraco, todos eles caciques de distintas tribus indíxenas.

Cacique foi o nome que lle botaron os conquistadores españois aos indíxenas que mandaban nas distintas tribus americanas cando eles chegaron aló. Éstes, os españois, asociaban ese nome con aqueles que mandaban nos seus subordinados despóticamente (caciquismo).

Non obstante, nese caso, iso estaba moi lonxe da realidade. Eses líderes eran escollidos polos demais membros da tribu, segundo as capacidades que amosaban para saír das dificultades ou das súas habilidades coma guerreiros. Como tamén eran escollidos os Piaches (curandeiros que gozaban dunha posición privilexiada na estrutura social indíxena).

Eran eles, os Caciques e os Piaches, os que decidían cando mudar de territorio (se eran nómadas), ou como distribuir a orde social da etnia e tamén como cando e onde defender as súas terras. De feito os caciques foron parte moi importante nas loitas contra o poderío español que tanto ía mudar despois o seu modo de vida e mesmo as súas crenzas. A súa loita foi tan relevante que a día de hoxe inda moitas ciudades e vilas de América latina, (na honra das terras que defenderon e da memoria que deixaron), levan o seu nome.

Hogano, inda que as comunidades indíxenas mermaron moito ou teñen xa hábitos de vida urbáns, inda existen culturas que manteñen vivas esas costumes. Nelas os caciques dirixen os espazos e o tempos. Loitan por intereses propios ou polos dos seus achegados (non polos intereses colectivos como fixeron os seus antergos). Levan mal perder o poder. Buscan, e atopan, monicreques que estean ahí por e para eles.

Se todos fósemos unidos, esquecendo ruíns intereses individuais, poderiamos decirlle a algún cacique “tarde piaches”.

Manuel Mouzo Méndez