Sociedade de pesca Deportiva Neria

Actividades en curso

2012-02-10T10:13:00.000-08:00

Orde de Vedas 2012

2012-01-24T03:25:00.000-08:00

http://www.xunta.es/dog/Publicados/2012/20120118/AnuncioC3H1-090112-10808_gl.pdf

Datas 2012

2012-01-23T11:30:00.001-08:00

Datas de interese para a SPD Neria no calendario da FGP 2012

15 de abril: Provincial Salmónidos Lance en Baio, río Grande.
28 de abril: Provincial Mar-Costa na praia da Langosteira, Fisterra.
13 de maio Autonómico Salmónidos Lance en Ponteliñares, río Limia, Ourense.
20 de maio: Provincial Salmónidos Mosca no Couto de Verdes.
26 de maio: Open Mar-Costa Clubs, praia América, Pontevedra.
27 de maio: Open Salmónidos Lance Clubs, couto de Xinzo, río Eo, Lugo.
03 de xuño: Open Salmónidos Mosca Clubs, Santa Comba e Xallas/Beba, río Xallas.
02 de setembro: Open Mar-Costa dende rocha, Camariñas.
16 de setembro: Provincial de Embarcación Fondeada, en Ribeira.

Competicións sociais 2012

26 de febreiro: Campionato social de Embarcación Fondeada.
04 de marzo: Campionato social de Mar-Costa dende rocha no Cabo Touriñan, Muxía.
28 de abril: Campionato social de Salmónidos Lance, libre do Xallas.
16 de xuño: Campionato social Salmónidos Mosca, libre do Xallas.
14 de xullo: Campionato Social de Mar-Costa dende a Praia en Traba de Laxe.
15/22/29 de setembro: Campionato social de Reo no Couto da Ponte do Porto, río Grande.

Xornadas de coidado, mantemento e limpeza do Couto da Ponte do Porto.

21 de abril.
9 e 23 de xuño.
21 e 28 xullo.
18 de agosto.

Peche tempada 2011

2011-11-23T11:26:00.001-08:00

Non é doado resumir unha tempadade pesca, tendo en conta que cada pescador ten a súa propia e tamén o dito deque “cada quen opina da feira según lle foi nela”. Máis aínda cando o resultadofinal dunha tempada depende do enfoque que se tivese feito dela, dasprioridades coas que se iniciou a mesma. Se o obxectivo inicial era o derepetir vellas pescatas, poucos o acadarían. Non obstante, se o éxito datempada estaba suxeito aos resultados acadados en competicións oficiais, seguroque os mellores en cada momento e, na súa especialidade concreta, viron as súasaspiracións colmadas. Pero para todos aqueles aos que a pesca é unha maneiramáis de compartir pasión ou afición cos compañeiros e amigos, de seguro que osobxectivos se seguen cumprindo de ano en ano, poida que cada vez, cada ano, conmáis acougo e sosego xa que imos valorando máis con quen ca onde pescamos.

Os nosos ríos non levan xa a augaque levaban fai uns poucos anos. As continuas captacións ao longo dos seustreitos, os aproveitamentos industriais que limitan fortemente en importantestramos e, en algúns, casos ata ilegalmente os seus caudais deturpándoosconsiderablemente, non só para a pesca, senón tamén para as especies que neles,temporal ou permanentemente viven, inciden negativamente na súa calidade medioambientale, por conseguinte na súa capacidade de manter nas mellores garantías aosexemplares piscícolas que poblan a cotío as súas augas, ou acoller ás especiesanádromas ou catádromas que adoitan visitalos. Sen falarmos xa dos contínuos, eas veces (moitas veces), innecesarios obstáculos transversais que temosespallados pola rede fluvial Galega e as “tradicionais” verteduras.

Malia todo, xa estamos na ilusiónda vindeira tempada coa escolla dos permisos de pesca. Este escrito é coma oadeus á tempada 2011 á que nós acabamos de porlle o peche coa tradicionalcomida e entrega de premios de tódalas competicións anuais. Inda que o“reporteiro” non estivo á altura do acontecemento, desta volta ímoslle perdoar,pero como se repita istooo…

A tempada 2011 foi boa, acadamostódolos obxectivos que nos propuxéramos antes do seu comezo, en algún caso índaobtivemos mellores resultados dos inicialmente agardados, máis concretamente anivel de competicións oficiais. En canto aos apoios, colaboracións e axudastemos moito que agradecerlles a todos, aos que nos axudaron económicamente eaos que nos cederon gratuitamente os seus locais e instalación para quepuidesemos desenvolver con normalidade as nosas actividades anuais.

Os nosos agradecementos a:

Consellería do Medio Rural –Servizo de Conservación da Natureza.

Deputación da Coruña.

Concello de Vimianzo.

A Feitura SL (A Coruña)

Bar Pastoriza (Vimianzo)

Casa Ferrín (Vimianzo)

Bar O Cabazo (Ponte do Porto)

Publisoneira (Vimianzo)

novagalicia banco (Vimianzo)

Aproveito para nomearespecialmente a Mon Souto polo seu proxecto para o deseño e fabricación dosnosos trofeos. Agradecementos, tamén de xeito especial, a José Leis Lema “OParranda”, que tanto nos axudou cando empezamos con esta Sociedade de pesca enon tíñamos nin cartos nin bens. Él creu en nós e foi un dos principaisalicerces para facer realidade unha utopía. E en xeral grazas a todos aqueles que dunha ououtra maneira, fixeron e fan posible que malios momentos duros que estamostodos atravesando, poidamos seguir desenvolvendo as nosas actividades ecumprindo cos nosos compromisos.

O Presidente.

Chucho do Volante; Terceiro en Mar-Costa dende rocha.

Curra; Primeiro en Mar-Costa dende rocha.

Jaime; Segundo en Mar-Costa dende a praia.

Pepe do Volante; Terceiro en Mar-Costa dende a praia

Carlos; Segundo en pesca da troita e Terceiro en pesca do reo.

Benito; Segundo en pesca do reo.

Angel; Campeón de reo e O PUTO AMO 2011!!

O PARRANDA co agasallo que en recoñecemento pola súa colaboración e axuda lle entregou a Sociedade de Pesca Deportiva Neria.

Sorteo Salmón 2012 Asturias

2011-10-21T07:48:00.000-07:00

O primeiro número para solicitar coutos de salmón en Asturias no 2012 é

959

De poucos cartos e mal xestionados

2011-09-21T11:29:00.001-07:00

Nestes intres de empobrecemento elimitación de recursos, propios e alleos, privados e públicos é cando adoitamosdecatarnos de algúns comportamentos pióxenos. Este feito débese, non só apirimidina que zumegan esas condutas, que tamén, senón máis ben ao feito de quecando hai menos que repartir aceiramos a nosa vixiancia. A xestión pública,coas eivas que ten, ao ser un cometido público no que non hai estímulo deorganización indivual, tampouco de competencia de métodos, nin de técnicas dexestión e control de calidade, é algo que sen excesivo risco poderíamoscalificar de caótica. Máis aínda se lle engadimos a súa face clientelar eoportunista, entre algunhas outras, tan escuras e infaustas coma calquera das nomeadas.

Se para competir con garantías deéxito en salto de altura cómpre saltar de costas, cousa que coñecemos dende oano 1968 cando Foxbury aplicou esta técnica nas olimpiadas de México, ondeacadou a medalla de ouro. E que a Administración pública é unha organizacióneconómica, (á que pertencemos por domicilio, por obriga, sen poder escoller,temos que formar parte dunha Administración pública sí ou sí), con dereitos coactivos e responsabilidade paraactuar en función dunha lexitimidade que lle corresponde, non por propiedadesenón derivada dun proceso electoral, tamén o asumimos. Pero se os responsablespolíticos queren que o cidadán teña o sentimento de que eles e a Administraciónque gobernan respetan os seus dereitos e garantías, sen discriminación, aAdministración non debería desenvolver a súa xestión, ou aquelas xestións quepola súa natureza poidan considerarse menores ou de menor transcendencia, de nádegasá cidadanía nin as organizacións ou asociación implicadas na materia dese momento.

Na Administración, que ten unharesponsabilidade fiduciaria, podemos adiviñar doadamente que os recursoshumanos son unha limitación que atinxe directamente á fasquía da xestiónpública. O prolixo uso de rendas políticas e de clientelismos levan a algúns aunhas relacións de emprego estables.Máis tarde non serán botados por razóns políticas e, dificilmente, o serán porvagancia ou incompetencia manifestas xa que, evidentemente, no seu momento ninsiquera se tivo en conta a súa proficuidade para o posto ou a Administracióncorrespondente, como tampouco adoita facerse despois discriminación porrendemento ou mérito. Non obstante, a maior eiva do sector público é que,accións ou decisións individuais ou de individuos que ocupan postos chave,producen efectos nefastos para a Administración e os seus administrados e proxectan na cidadanía unha imaxeadministrativa paupérrima, provocando entre o colectivo afectado por esasaccións ou decisións un forte rexeitamento cara á Administración e quen acompoñe ou goberna. Isto último séntese de maneira singular nas administraciónsmáis pequenas (autonómicas e locais), non só por abranguer unha superficiexeográfica restrinxida, que tamén, senón máis ben por coñecernos físicamenteentre nós e coñecer con maior información accións e proxectos recíprocos e asúa aplicación e desenvolvemento, puntuais ou no tempo.

Na legalididade, eficacia e eficencia da distribución de bens e axudaspúblicas a entidades privadas sen ánimo de lucro, deberíanse ponderar condetemento tódolos aspectos relevantes ou que teñan incidencia nos bens eintereses públicos. Deberíase ter a certeza absoluta de que os que pretendenxestionar ou ter acceso a eses bens ou axudas públicas, ademais de cumprirencoa lexislación vixente para poder optar aos mesmos, fan uso deses bens ouaxudas no interese público e non no interese privado duns poucos. Unfuncionamento eivado da nosa Administración, estatal ou autonómica, óllase comaalgo “diferenciador” en relación a outros países da UE, xa que o cidadán sinteque dela eflúe unha tensión evidente entre legalidade e discrecionalidade. Nonse entenden senón decisións e resolucións que ao mesmo tempo que achegan a uns(con intereses privados ou que benefician tan só a certos grupos) áAdministración pública, alonxan a outros (con intereses públicos e abertos atódolos cidadáns), aos que non lles queda outra que espulgar as decisiónsadministrativas e reclamar os seus dereitos polos medios e perante os órganosque en cada caso corresponda. Comoconsecuencia disto, na cidadanía, colle fondo o sentimento de que naAdministración pública prevalecen as cuestións políticas ou institucionais,entre outras, ás xurídico-económicas ou de interese público.

Manuel Mouzo Méndez

DE IRONÍAS E SÁTIRAS

2011-09-06T10:32:00.000-07:00

A RealAcademia Española define ironía coma burla fina e disimulada. Sátira comacomposición poética ou outro escrito cuxo obxecto é censurar acremente ou poñeren ridículo algo ou a alguén.

A ironía caracteriza o estilo de escritoresintelixentes, coma Voltaire, Ambrose Bierce, Leopoldo Alas, Mark Twain, Swift ouJon Juaristi.

Neste exemplo podemos ollar cómo burlarse daestúpida obsesión xeneolóxica e da xactancia familiar:

Como dúas o tres persoas suxeriron en varias ocasións que se eu escribiraunha autobiografía leríana cuando tiviesen tempo, cedo finalmente a estafrenética esixencia do público e ofrezo eiquí a miña irónica historia.

A nosafamilia é nobre e antiga, remóntase a moitísimos anos. O primeiro devanceiro dequen temos novas os Lorchins foi un amigo da familia chamado Cawon. Istoaconteceu no século XI, cuando a nosafamilia moraba en Vilaneen, condado de Buríen. A razón de que a nosa longaestirpe teña usado, dende entón, o apelido materno (agás cuando algún, de candoen vez, se refuxiaba, por mofarse, en algún nome suposto, para esquivar receos),en troques de Cawon, é un misterio que ningún de nós tivo maior desexo deremexer xamais. É unha mistura de escura e fermosa novela e resolvemos nontocala. Tódalas familias antigas fan deste xeito.

ArthurLorchins foi un home moi destacado, en tempos de Guillerme II o Roxo. Aos trinta anos de idade, aproximadamente, foi aunha fermosa paraxe de veraneo Galaico, chamado O Trullo [afamado caldeiro Galicien] para pescudar algo e xa non voltou. Mentras seachaba alí, finou de maneira repentina.

AugustLorchins semella ter orixinado certo balbordo ao redor do ano 1160. Era un homemoi alegre e adoitaba afiar o seu vello sabre e, despois de escoller un agochoaxeitado nunha noite escura, atravesaba con él á xente cando pasaba, para velasaltar. Era un humorista nato. Pero chegou demasiado lonxe con isto e, a primeravez que o cacharon despoxando a unha desas persoas, as autoridades cortáronlleas mans e os pés e a él colocaronno colgado polo pescozo nun sitio alto efermoso cheo de carballos, dende onde puidiese contemplar á xente e divertirse.Ningunha outra situación lle gustou tanto a August Lorchins e en ningunha outraquedou máis tempo. Logo, nos douscentos anos seguintes, a árbore xeneolóxica danosa familia ostenta unha sucesión de soldados, de individuos nobres e apostosque ían ao combate cantando, inmediatamente detrás do exército, e que sempresaían da lide berrando, diante dél.

A principiosdo século XV temos ao fermoso Lorchins, chamado O Pillabán. Tiña unha letra moifermosa, realmente fermosísima. Era capaz de arremedar tan ben a letra decalquera, que daban gañas de morer de risa ao velo. O seu talentoproporcionoulle innumerables ocasións de divertirse. Máis tarde foi contratadopara picar pedras destinadas a unha carretera, e a rudeza deste traballoescaralloulle o pulso. Con todo, gozou da vida sen folgar mentras se adicaba aonegocio das pedras, que, con pequenos intervalos, duroulle uns corenta e dousanos. De feito, morreu en servizo activo. Ao longo destes longos anos, o seutraballo satisfizo tanto, que aos poucos de rematar un contrato semanal ogoberno xa lle daba outro. Era todo un neno mimado. Foi sempre o favorito dos seuscamaradas de arte e, membro destacado da súa caritativa sociedade segreda,chamada A Cuadrilla da Cadea. Usaba sempre cabelo corto, tiña preferencia polos traxes a raias, asúa morte foi lamentada polo goberno. Causoulle unha dolorosa perda ao seupaís. Era tan regular…

Algúns anosdespois temos ao ilustre John Morgan Lorchins. John foi a América con Colón en1492, en calidade de pasaxeiro. Semella ter sido un home dun temperamento rudoe desagradable. Queixóuse da comida toda a viaxe, ameazando continuamente conbaixar a terra a menos que llela cambiaran. Quería sábalo fresco. Tódolos losdías vagueaba pola cuberta osmando, mofándose do comandante e dicindo que, na súaopinión, Colón non sabía a onde ía nin estibera xamáis alí noutras acasións. O memorable berro de “¡Tierra!”fixo vibrar tódolos corazóns, agás o seu. John mirou algún tempo por un anacode vidro afumado a línea debuxada sobre as auguas na lonxanía, e dixo:

-¡Que me colguense iso é terra! ¡É unha patera!

Cando estediscutible pasaxeiro embarcou, só traía consigo un vello periódico que contiñaun pano coas iniciales B. G., una media de algodón coas iniciales L. W. C.,otra de la coas iniciales D. F. e unha camisa de noite coa marca O. M. R. E contodo, no que durou a travesía,desacougábase máis polo seu baúl e dábase más ínfulas con ese motivo que tódolosdemáis pasaxeiros xuntos. Se o buque estaba escorado a proa e non queríaobedecer ao timón, él ía mover o baúl máis cara a popa e voltaba logo aobservar o efecto. Se o buque escoraba a popa, pedíalle a Colón que destacara algúns homes afin de mudar de lugar esa equipaxe. Cuando se producía una tempestade eranecesario amordazarlo, porque os seus lamentos con respecto ao seu baúlimpedían que os mariñeros ouviran as ordes. Seica, non se lle imputouabertamente acto indecoroso algún, pero no caderno de bitácora anótase comocircunstancia curiosa o feito de que, a pesares de traer a bordo a súa equipaxeenvolta nun periódico, agora lévao a terra en cuatro baúles, nun canasto devaixela e nun par de cestos de champaña. Pero cuando voltou insinuando, conaire insolente e fanfarrón, que lle faltaban algunhas cousas e que se propoñíarexistrar a equipaxe de tódolos demais pasaxeiros, isto xa excedeu toda medidae foi botado pola borda ao mar…FIN.

No referente á sátira, vista a definición que faia Real Academia Española, non é a nosa intención poñer en ridículo a ninguén nina nada. Non obstante desexamos dicir algo sobre a mala interpretación que se daxeralmente ao carácter e á condición de sátira. Crése que os vulgares fan uso da sátira por un principio deenvidia, pola impotencia de crear, ou por un xerme de enfado e de misantropía,todo isto froito de circunstancias persoais ou dunha eiva de organización.Aínda que tampouco non se pode negar que moitas veces persoas de talento teñanabusado do don de ver o lado ridículo dascousas, ou que non o teñan feito algunas outras para servir os seus fins particulares.

Para que unha persoa poida facer un uso correctoda sátira cómpre que as circunstancias persoais o teñan colocado constantementenunha posición illada e independiente; porque doutra maneira e, dende o momentono que se interese máis nunhas cousas ca noutras, difícilmente poderá ser observadordiscreto e xuiz imparcial de todas elas. Por un lado porque non ai verdade que,mal o inoportunamente dita, non poida semellar mentira; por otro porque raravez nos persuade a verdade que non nos afaga. Son raras ademais as verdades quea Natureza nos presenta claras por sí soas ou que non necesitan, para sercomprendidas, coñecementos das circunstancias sociais nas que se dan ou nas queestán envoltas. Pero no século da boa educación, de miramentos sociais, dasmutuas consideracións que acadamos, a sátira necesita máis ca nunca do apoio daverdade e da utilidade; concedámoslle causticidade, se se quere, cuando lle sexamáis doado amosarnos unha verdade útil, poñendo en ridículo o erro; pero se aspersoas non somos nada para a sociedade, se só as accións públicas de algúns, se só os seussistemas e os seus erros políticos podenrozarse co interese xeneral, quitémoslle á sátira toda alusión privada,retirémoslle a pezoña que a degrada e afai velenosa, non poñamos en boca allea palabras que nunca delas saíron e quenin nunca se escoitaron, non mesturemos nas nosas liortas a persoas que ninsaben de que vai a cousa, non escollamos sempre a posibilidade que a sátira ten de ser máis prexudicial ca proveitosa. Noné doado escarnecer os erros dos homes sen facerse inimigos; porque rara vez oque o padeceu ten desprendemeento dabondo para esquecerse sen vingarse, outanta xenerosidade coma para facer sacrificio do seu amor propio e dos seusmezquiños resentimentos personais.

O escritor satírico é polo común, como a lúa, uncorpo opaco destinado a dar luz, pero que non vale de nada se non ai quen oilumine. A algún fáltalles o don de ver as cousas tal como son, non obstante siteñen o de notar antes o lado feo dascousas ao fermoso. No sol chámanlle máis a atención as súas manchas ca súa luz.Esa acrimonia misma, ese sarcasmo xocoso que adoita facer tan a miúdo ocontento dos demás, cando o autor e moi mediocre, remata empañándose ouempañando a quen non o merece.

Agardamos que os nosos lectores perdoen doadamenteeste atrevemento, se antes de concluir este escrito lles confesamos que o quedou lugar a él foi unha inculpación que nos foi feita recentemente. Tentamosdefendernos dunha suposta maligna condición allea. Quixéramos contribuir coasnosas febles forzas á perfección posible da sociedade á que temos a honra depertencer. Deslindando sempre o lícito do que non o é, sen pretender unhapasión dominante de criticar todo, con razón ou sen ella; nin buscamos ninevitamos a polémica; pero sempre evitaremos cuidadosamente toda alusiónimpropia ou toda invasión na vida privada.

Xúlguennos agora os nosos lectores e asubíen enboa hora ao noso redor os pezoñentos tiros dos que en realidade son máis malvados ca nós.

Derradeira xornada de limpeza 2011

2011-08-16T03:56:00.000-07:00

Jaime e Salustio tentando desentullar a canle do muíño de Sofía, para ver se os reos que se amorean no pozo aproveitan esa vía de auga para subiren. A cousa non é doada xa que leva moito tempo chea de paus, polas, raíces, follas... e toda clase de entullos.

Carlos, Ivan, José Manuel, Moncho, Clemente, Benito, Antonio... dándolle os derradeiros retoques as sendas e postos de pesca para, por esta tempada, ter todo o couto limpo e en orde.

Gocen da fermosura destas imaxes e xulgen vostedes mesmos se paga ou non a pena esforzarse para manter, ou alomenos tentalo, esta paraxe nas mellores condicións posibles.

Despois de non poucos esforzos, Jaime e Salustio acadaron liberar o paso pola canle do muíño!!
Grazas a tódolos compañeiros que participaron ao longo da tempada nos traballos de coidado, mantemento e limpeza do Couto. Sen a vosa colaboración, sen o voso esforzo, sen o voso interese e ánimo todo isto non sería posible. GRAZAS!! MOITAS GRAZAS!!

Ao pé do río un día máis

2011-07-30T11:04:00.000-07:00

Con ánimo, coma sempre, estivemos un día máis polas beiras do río Grande tentando, se é posible, facelo máis fermoso e acolledor.

Desta vez foi Mon o "rei da motoserra". Como se pode ver, árbores secas e caídas foron retiradas e cortadas en anacos que nos permitisen manipulalas doadamente para retiralas da marxe do río.

Desta vez Jaime non quiso correr riscos e tomou a decisión de facer soíño a reposición dos sinais que desapareceran en algúns puntos do río. Ou que algún "colaborador" se encargara de, despois de partirlle o poste, depositar en algún lugar "estratéxico".

Pero o noso xa debe ser, ou de enfermidade ou de vicio. Xa estamos ollando lugares e organizando os traballos necesarios para o vindeiro ano!! E como se pode ollar...Traballo non nos vai faltar!! Agora ben, co ánimo que nós temos e co ben que lle queremos a este "recuncho máxico" de seguro que non quedadrá sen facer!!

Facendo cousas por nós, por ...todos

2011-07-18T03:05:00.000-07:00

O día, escuro e chuviñoso, non invitaba moito a porse o choio pero...tampouco era para chorar!! Como sabemos que entre nós ai moito chistoso, puxémos a choiar sen chistar animados polo chuschús do río e, despois dun pouco de cháchara, uns con chapeu e outros sen el, a chapodar pero sen facer chambonadas e outros a recuperar e colocar chatarra (sinais) e a chantar chuzos de madeira (postes) no chan.

Índa que axiña chegou o bo humor e o ambiente cordial, distendido e simpático de sempre, esta foi a cara que puxo Jaime cando lle tocou aguantar do poste mentres Mon marreaba nel (no poste eh). Non sen antes facernos partícipes das súas derradeiras vontades por se Mon a Mon taba gorda!!

Tocounos tamén retirar os "recordos" das actividades que fixeron outros (sen nin siquera ter autorización), que logo van dicindo por ahí que o río é de todos e que teñen o mesmo dereito de uso cos outros. Todos temos dereitos e obrigas. Moito "talibán medioambiental" só reclama dereitos, a meirande parte das veces sen telos, ou sen saber se os teñen.
Para facer calquera actividade nun espazo regulamentado por Lei debemos, cando menos, coñecer se a Lei nos permite desenvolver esa actividade. Por outro lado temos unha máxima que di máis ou menos, "os dereitos propios rematan alí onde comezan os alleos".

Tentamos manter nas mellores condicións este espazo natural e para iso a retirada de toda clase de lixo é unha actividade cotiá e importantísima.

Podemos ollar como deixamos de limpa a área recreativa. Tamén vemos que o colector de lixo que nos puxo no lugar o Concello de Vimianzo xa desapareceu. Ficou baleiro o oco no que se atopaba. Xuntamos alí (nese oco) o lixo recollido e falaremos de novo co Concello para ver cal pode ser a mellor solución, se repoñer o colector ou recoller o lixo alí onde o deixamos.

Limpamos o acceso ao couto dende Lexas e decatámonos que cando a vexetación medra adoita agochar o lixo que tiramos. Que porquiños e pouco respetuosos co medio ambiente son algúns dos visitantes deste lugar!! E non me refiro só aos pescadores!! Xa sabemos que moito do lixo que aquí atopamos arrástrao o río cando hai enchentas pero é doado diferencialo do que se tira "in situ". Gustaríanos que os que veñan gozar deste fermoso lugar respetasen, non só á Natureza que os rodea, senón que tamén o fixesen co traballo dos demais.

Para aqueles que non o saiban: Facer desaparecer os sinais de Vedado non exime de responsabilidades a quen sexa sorprendido pescando nese lugar.

Unha vez máis o orgullo e satisfación do deber cumprido e a honra de terlle devolto a esta fermosa paraxe parte da fermosura que tiña agochada polo lixo. Grazas compañeiros!!

Retirando árbores mortas e caídas II

2011-06-26T08:32:00.001-07:00

Por esta tempada damos por rematados os traballos de retirada de árbores mortas ou caídas. Desta vez demos continuación ás actuacións feitas no derradeiro día augas abaixo da Ponte Vella. Grazas aos eforzos dos nosos Socios deixamos limpo un tamo da marxe do río que estaba intransitable. É un pracer decatarse que grazas aos nosos traballos este lugar puido recuperar a beleza e o encanto perdidos.

Non foron doados os traballos vista a cantidade de árbores caídas e o grosor que tiñan algunhas delas. Os alí reunidos traballaron duro sen aforrar esforzos, nin tempo, para deixar o lugar limpo e rematado.

Tivemos a visita de dona Parrula e dos seus Parruliños!!

Como se pode ver os traballos foron duros, necesarios e feitos con interese e adicación. Tivemos que contar co apoio de maquinaria pesada para ser quen de facelos pero fixémolos!! Esta Sociedade de pesca ten un grupo de persoas coas que se poden encarar tódolos retos sen medo a fracasar. Grazas a todos pola vosa colaboración e...vémonos o mes que ven para seguir limpando marxes, accesos e retirar residuos sólidos (plásticos sobre todo) que agreden ao medio natural.

Pescando no Limia

2011-06-19T11:39:00.001-07:00

Vimos de pasar unha fermosa fin de semana de pesca no río Limia, gozando da beleza do entorno e dos nosos compañeiros.

Tamén gozamos, un pouquiño, sen abusar, da xenerosidade da natureza que nos rodeaba.

Estas son algunhas das vistas desta fermosa zona do río Limia, no concello de Bande.

Os madrugóns, a calor e o aconchego dos bidueiros convidaban a sesta.

Cada quen tentando poñer as súas moscas de "confianza".

Ao pouco xa entran as primeiras troitas!!

Uns tentando darlle coas afogadas e boia...

Outros estirando sedal pesado.

E tamén empezan a tensar liña!!

Comentarios e sorrisos, pola fermosura desta paisaxe, pola compañía e por unha nova saída de pesca que dexará moi bos recordos.

Un caudal moi baixo poñía difícil enganar troitas de bo tamaño, pero as capturas de troita inferior á talla legal foron numerosas. Tamén vimos, no leito, algunhas troitas moi fermosas e quedamos convencidos que é un río interesante para pescar e, a pouco que se teña a sorte de visitalo cun caudal máis importante, de seguro que fará pasar bos momentos a quen o visite.

O noso agradecemento ao Restaurante Hostal Trébol de Bande pola boa acollida, o mellor trato, a súa boa cociña e a súa colaboración para facernos máis doadas e pracenteiras estas xornadas de pesca. Malia que nós madrugamos para ir ao río,( levantábamonos ás seis e media da mañá), non saímos sen tomar café. Éramos servidos antes de marchamos para o río. Todo un detalle!!
Grazas. Moitas Grazas a Maribel e a Fernando.

Retirando árbores mortas ou caídas I

2011-06-13T10:43:00.000-07:00

Voltamos, unha vez máis, ás beiras do couto da Ponte do Porto para seguir mantendo, ou alomenos tentar manter, nas mellores condicións posibles este fermoso cornecho.
Mentres uns se adicaban limpar coas desbrozadoras outros retiraban, das marxes, árbores mortas ou caídas que non só estorbaban, senón que tamén afeaban, e seguen facéndoo algunhas, pois índa non rematamos, este couto. Pero voltaremos máis días!!

Retirando unha árbore morta que no momento na que a estábamos cortando caenos no río. Menos mal que contábamos coa axuda do tractor coa grúa senon...

Campionato de Mar-Costa en Touriñán

2011-05-28T11:52:00.000-07:00

Nunha fermosa mañá, índa que o forte vento foi o compañeiro máis teimudo da xornada, fixemos o Campionato de Mar-costa no cabo touriñán (concello de Muxía). Enriba e enbaixo destas liñas temos a "Chucho do Volante" que foi o terceiro clasificado.

Por aquí anda o outro "Volante", Pepe. Pique o peixe ou non, nunca perde o sorriso nin o bo humor. É sempre unha ledicia pescar na súa compaña.

Os irmáns "Volante"

Unha das poucas imaxes nas que sae o "Presi"

Marcos Curra, coma sempre animando a xornada e enchéndoa de ilusión.

Os dous Curra, pai e fillo. Un equipo formidable. Desta volta o pai acadou o primeiro posto e Marcos foi segundo. Noraboa aos dous!!

O CAMPIÓN!!

Algún dos participantes con parte das capturas feitas nesta xornada, na que o bo ambiente e o compañeirismo foron REIS!!

Agradecementos a tódolos participantes e, sinalar que a colaboración do Concello de Vimianzo e da Deputación da Coruña coa nosa Sociedade, fan posible que teñamos tantas actividades. O noso agradecemento a estas dúas institucións!!

O primeiro día da tempada 2011 na Pte. do Porto

2011-05-01T13:52:00.000-07:00

José Manuel coa primeira troita capturada na tempada 2011 no Couto de Pesca da Ponte do Porto con cola de rata.

A captura foi feita a mosca seca.

Datos:

Pescador: José Manuel
Modalidade: Cola de rata
Tipo de Cebo: Mosca Seca
Denominación do Cebo: "A Infalible"
Montador da Mosca: Carlos

José Manuel e Carlos en plena faena o primeiro día da tempada 2011 na Ponte do Porto. Estes dous fan un bo equipo!! Ademais de capturar José Manuel a primeira troita da tempada a cola de rata neste Couto, foi Carlos o autor da imitación que a enganou e tamén acadou a primeira captura de reo deste Couto nesta tempada.

Noraboa aos dous!! Que sigades sempre gozando do río, do reo e da pesca, como o facedes agora!!

Jaime en Verdes

2011-05-01T13:48:00.001-07:00

Temos uns compañeiros que non paran de pillar troitas!! O "dúo" segue facendo "das súas".
Parabéns Jaime!!

Primeiro día de traballos 2011 na Ponte do Porto

2011-04-24T13:26:00.000-07:00

Neste 24 de abril demos comezo aos traballos de coidado, mantemento e limpeza, da tempada 2011. Son estas unhas xornadas de compañeirismo e bo entendemento entre nós, ademais de cumprirmos co convenio de colaboración que temos asinado coa Consellería do Medio Rural.

Estas derradeiras xornadas de choiva deixáronnos ao Grande cun fermoso nivel de auga. Estas augas "tomadas", nestas datas, adoitan gustarlles aos reos para "entraren" neste Couto de Pesca, polo que as espectativas de cara ao mes de maio son, de momento, moi boas.

Unha das máquinas declarouse en "folga". Malia tódolos intentos e esforzos feitos, non houbo maneira de que mudase de actitude. Je je je. Carlos e Salustio, entre outros, suaron máis tentando encendela que se estivesen traballando con ela.

Os amigos Jaime e Salustio, que viñeron adrede dende A Coruña para colaborar nesta primeira xornada de traballo.

As imaxes do grupo que nos xuntamos hoxe, tomadas ao carón da presa de Sofía.

Como pode verse a ledicia fixo parte, unhas volta máis, destas xornadas de coidado, mantemento e limpeza deste fermoso recuncho da Costa Morte. Grazas a todos pola vosa colaboración e axuda!!

Provincial de Lance 2011

2011-04-17T14:35:00.001-07:00

Os nosos representantes, Carlos e Mon, fixeron un gran papel no Provincial de Lance.

Carlos acadou o segundo posto e terá praza, representando a nosa provincia, no Campionato Galego de Lance do 2012.

Mon coa súa novena praza neste Campionato será o primeiro suplente.

Parabéns aos dous.

Campionato de troita no Castro

2011-04-16T13:16:00.000-07:00

Nunha fermosa xornada desenvolveuse, no río Castro, o Campionato Social da Pesca da Troita 2011.

A fermosura desta paisaxe, deste cornecho da Costa da Morte, axudou a que esta xornada, máis ca unha xornada competitiva, fose un día de amizade e bo entendemento entre compañeiros unidos por unha mesma afición, A PESCA!!

Temos por aquí a Carlos que foi a segundo clasificado e que será un dos representantes da Sociedade De Pesca Deportiva Neria no Campionato Provincial de Lance do 2012.

O noso máis forte agradecemento, tanto ao Concello de Vimianzo coma a Deputación da Coruña pola súa colaboración nas actividades da nosa Sociedade.

Jesús Mira acadou o terceiro posto.

Esta foi a captura máis inesperada desta xornada!!

Jesús Valiña Lema "Suso" o novo campión da pesca da troita, na modalidade de Lance, da Sociedade de Pesca Deportiva Neria.
Parabéns Suso.

Mon

2011-04-11T03:26:00.001-07:00

Xa temos a Mon facendo das súas!! Para o vindeiro sábado imos ter que botarlle "loctite" nos dedos!! Je je je je je.

Noraboa Mon!!

Calendario de actividades 2011

2011-04-04T03:03:00.000-07:00

16 de abril Campionato Social de Pesca da Troita
17 de abril Provincial de Salmónidos Lance
24 de abril Xornada de Sinalización e Limpeza do Couto da Ponte do Porto
7 e 8 de maio Autonómico de Salmónidos Lance
29 de maio Liga de Clubs Mosca
11 de xuño Xornada de Limpeza do Couto da Ponte do Porto
12 de xuño Provincial de Salmónidos Mosca
25 de xuño Xornada de Limpeza do Couto da Ponte do Porto
16 de xullo Xornada de Limpeza do Couto da Ponte do Porto
30 de xullo Xornada de Limpeza do Couto da Ponte do Porto
13 de agosto Xornada de Limpeza do Couto da Ponte do Porto e xantar de remate dos traballo
4 de setembro Provincial de embarcación Fondeada
10 de setembro Primeira manga do Campionato Social de Reo
17 de setembro Segunda manga do Campionato Social de Reo
24 de setembro Final do Campionato Social de Reo e Conferencia Sobre o Medio Ambiente

COMPETICIÓNS DE MAR-COSTA

Quedan pendentes de data:
O campionato dende rocha, pesca ao fondo, (probablemente en maio)
O campionato de lance, (probablemente en xullo ou agosto)
O campionato de calamar (cando os socios que practican esta modalidade saiban que entrou calamar)
Participación en aqueles campionatos da Federación Galega de Pesca nos que os Socios estean interesados en facelo. Pódese consultar o calendario de competicións na Web da Federación Galega de Pesca.

Para calquera información tedes os correos da Sociedade.

Campionato de troita

2011-04-02T05:41:00.000-07:00

Adeus Señor Covas

2011-03-23T10:21:00.001-07:00

Unha vez máis decímoslle adeus a unha gran persoa. Sempre atento cos demais. Foi un home que sempre mantivo o camiño da amizade limpo, non deixando que se enchese de ningunha herba. Foi un pracer pescar ao seu carón. As súas charlas e a súa conversa entretida e chea de sentido, apoiada sempre na forza da razón, eran unha gozada máis. A pesca, tanto no mar coma no río, gozábaa coma un neno. Ser o seu compañeiro de pesca era ser seu amigo. Adeus compañeiro. Un sentido adeus de todos nós.

Campionato na praia do Lago

2011-03-14T04:28:00.000-07:00

Sobre estas liñas temos a Jaime, "Don Lleims", preparándose para o comezo da proba na que acadou o segundo posto.

Os irmáns Rodríguez Costa en plenos preparativos de aparellos e cebos.

"Pepe do Volante" acadou o terceiro posto do campionato

Marcos e Veciño sobre estas liñas. Abaixo Curra pai e fillo.

Marcos o Campión!! Chegou a última hora, despois de xogar un partido de fútbol, e rematou en primeiro lugar. Noraboa Marcos!!

Como os peixes non estaban moito por facer "festa", a conversa, os recordos de días mellores, os bocatas, as "birras", o viño e o café con orujo de Mon, e como non... os chistes de Veciño, fixéronnos pasar unha moi boa tarde-noite de pesca.

Marcos en ación!!
Tamén nos fixo unha visita José Manuel. Non ven a pescar. Só ben controlar que fósemos boíños e por suposto agasallarnos coa súa (sempre benvida) compañía.

Campionato de cabo Vilán

2011-03-05T06:35:00.000-08:00

Un dos voluntarios que colaboraron coa organización deste campionato facendo o control de capturas. Baixo estas liñas temos a "Chucho do Volante". Un dos dous representantes da nosa Sociedade que participaron neste campionato.

"Curra", o segundo dos nosos representantes, en plena faena na Punta do Boi

A colaboración entre os participantes e os controladores da proba foi exquisita. Nun clima de cordialidade e entendemento que propiciou que a ledicia fose a raíña deste día.

Tanto a organización deste campionato coma o traballo dos voluntarios, ademais do comportamento dos participantes, estiveron á altura do maravilloso escenario no que se desenvolveu este acontecemento. Tamén a climatoloxía quixo sumarse para que o éxito desta festa da pesca de mar con cana se realizase nunha xornada chea de luz.

Parabéns a todos, organización, voluntarios e participantes.

Xa que esta é unha actividade, a pesca deportiva no mar con cana, que cada día conta con máis participantes, non se entende que as nosas autoridades queiran regulamentala sen contar con quen a practica, organiza ou representa.

Elecciones a la FGP

2010-12-24T15:54:00.000-08:00

A propósito del programa del Sr. López

Veamos y analicemos:

Según lo que expone el Sr. Manuel López, presumiblemente, porque a mi la redacción de este texto me suena, su estilo, su exposición me recuerdan algo o a alguien. Dice: "Creemos que..." Es decir no, están seguros. Sigue: "Buscamos la unificación de criterios". Oigan eso si que no. Cada uno de nosotros tiene criterio propio, tan respetable como el ajeno. Estos pueden ser debatidos, deliberados o votados y, como no podía ser de otro modo, se acatará la decisión mayoritaria sin que nadie tenga que renegar o renunciar a su propio criterio. Y más abajo habla de "conseguir unificar los criterios del colectivo, pues los interese son comunes". Pues no señor. No es cierto. Los intereses no son los mismos para el competidor que para el simple aficionado a la pesca. Por ejemplo: el que compite busca resultados. El simple aficionado tan solo busca divertirse, o al menos gozar de una o unas jornadas de ocio lo más amenas posibles." Mantener las competiciones actuales". Entonces habrá que reconocerle al equipo que dirigió hasta hoy que algo bueno han hecho, máxime cuando se pretende mantener lo que venían haciendo.
Estos señores antes de llegar ya pretenden promocionar alguna modalidad de pesca y demonizar otras. Miren miren y juzguen ustedes mismos. "Creación de más cotos sin muerte, ayudando a las sociedades a impartir cursos de iniciación y perfeccionamiento en el manejo de la cola de rata". ¿Y las demás modalidades de pesca?. ¡Ah si ya veo lo que proponen!"...tramos especiales para pescadores de cebo natural a fin de reducir la presencia de esta modalidad en los ríos". Lo dicho. A unas modalidades de pesca las fomentan y a otras las marginan. Unos serán pescadores VIP y otros no lo serán. Unos tendrán "ayudas" y otros no. ¡Vaya manera de unificar criterios!. Pero hay más "perlas" hablan de "pactar descuentos con las tiendas de pesca..".Y siguen más abajo con el machaconeo de las esponsorizaciones y los descuentos. Esto me recuerda a una "vedete" que se dirigió a una conocida armería noiesa para decirle al dueño de esta que le podría hacer publicidad en su programa sin cobrarle nada, o al menos que bastaría con que le regalase un equipo de pesca de calidad "media". ¡Una caña Antares y un carrete Stradig!. ¿Lo recuerda usted señor?. Yo sí. Y el señor de la armería también. ¿Será por eso que algunos tienen tanto interés en relacionar Federación Gallega de Pesca y tiendas de pesca?.
También es curioso lo que sigue: "En los próximos presupuestos generales de la FGP especificaremos unas partidas económicas destinadas a colaborar con aquellas sociedades que inicien acciones y procedimientos judiciales contra quienes agreden al medio ambiente". Eso significa que aquellas sociedades que ya hayan iniciado procedimientos en ese sentido, caso de Salmo, por el desastre de la presa de Fervenza, quedarían excluídas, ya que dice bien clarito"...aquellas sociedades que inicien..."no aquellas que ya hayan iniciado.
Y miren ustedes, a mi no me ofrece la más mínima confianza un programa en el que se habla de "estudiar suprimir". Eso significa que la decisión ya está tomada. Además cuándo se presume que detrás de todo esto hay alguien que en su día se pavoneó bastante tiempo con un llavero de Fuerza Nueva colgando del bolsillo de su pantalón, ya se adivinan unas intenciones y una manera de hacer...DIFERENTES.

Decimos adiós a un amigo

2010-11-30T06:56:00.000-08:00

Carlos. Ese compañero. Ese amigo. Ese SEÑOR, con la caña en la mano o sin ella. Todos los que hemos tenido el honor de conocerlo o de compatir jornadas de pesca con él podríamos decir muchas cosas de él. ¡Todas buenas!. Ninguno de nosotros recuerda un enfado suyo, nin un mal gesto, ni una mala palabra. SERÁS SIEMPRE DE LOS NUESTROS. AUNQUE AHORA TE DIGAMOS ADIÓS AMIGO, ADIÓS.

El Personajillo

2010-11-20T09:22:00.000-08:00

Algún personajillo, necesita alimentar polémicas o incluso crear conflictos allí donde no los hay para poder atribuírse un protagonismo que de otra manera no tendría. El único interés que lo mueve es alimentar su vanidad y su orgullo. La vanidad y el orgullo son cosas distintas, aunque con frecuencia sean usadas como sinónimos. El orgullo se fundamenta en la opinión que tenemos de nosotros mismos y la vanidad; en lo que quisiéramos que los demás pensaran de nosotros. Para poder crear opinión necesita protagonismo, con ese menester no duda en hacer uso de su delicada y sutíl prosa, ni en deleitarnos con su magistral dominio de cierto vocabulario.

Resultan llamativos sus lloros por la pérdida de apoyos a la candidatura que - a estas alturas ya ninguno de nosotros tiene la menor duda - le resulta más afín, y sus lamentos por el aumento de apoyos a la otra. Significativo es también que ese trasvase de apoyos suceda en ese sentido y no en el inverso, o tal vez no, teniendo en cuenta que la que pierde apoyos es la que goza del beneplácito y la bendición de este personajillo que - dicho sea de paso - hace gala de una habilidad sin par para solucionar entuertos telefónicamente. Todos los que hemos tenido el honor de tratar mediante llamada telefónica alguna discrepancia con él, somos conocedores de como suelen finalizar esas conversaciones. Para aquellos que aún no hayan podido gozar de ese privilegio les diré que siempre, siempre, siempre acaba obsequiándonos con las mejores frases y adjetivos de ese vocabulario que con tanta maestría domina. Y sin más, cuelga. Olvidando, eso si, despedirse.

Yo por mi parte me niego a contribuír a sus fines o a volver a caer en sus provocaciones, y me despido de él, espero que para siempre, desde la tranquilidad y la serenidad que me produce el saber que nunca la Federación Gallega de Pesca caerá en sus manos o en las de las personas que él patrocine. Esta seguridad no me la da tan solo el saber que este personajillo cuenta cada vez con más enemigos, que también, sino más bién el hecho de tener la firme convicción de que él es su peor enemigo.

Manuel Mouzo Méndez.

Os derradeiros lances da tempada 2010

2010-09-29T03:48:00.000-07:00

Adeus tempada 2010!!

Para os pesimistas unha tempada menos e para os optimistas unha tempada máis. Para uns unha boa tempada, para outros foi coma sempre e para algúns isto vai cada vez a menos. Para nós foi unha moi boa tempada. As medidas tomadas no Couto de Pesca da Ponte do Porto amosaron a súa utilidade, máis aínda coa seca que nos tocou vivir este ano. O río Grande, se non chove, baixa moi axiña de caudal e todos coñecemos como funcionan as depuradoras, se se lles pode chamar así ás decantadoras que se atopan río arriba do Couto.

É capital que nós, os pescadores, pensemos na conservación e recuperación dos nosos ríos e dos seus recursos piscícolas. Somos os primeiros interesados. Pero non debemos facelo tan só por nós mesmos, que tampouco o facemos. Os nosos ríos e os seres que neles habitan, permanentemente ou temporalmente, son recursos e bens públicos. Por isto, as administracións públicas, sexan da cor que sexan, deberían antepoñer aos intreses privados o interés público dos nosos recursos comúns. Nin se fixo así antes nin se está facendo agora.

A pouca, ou nula unión entre o colectivo de pescadores permítenlles aos responsables da xestión das nosas augas tomar decisións ao antollo dos máis ricos. E isto seguirá sendo así mentres tanto e en canto algúns "persoeiros", que se chaman pescadores, vexan no mundo da pesca un instrumento para seguir "vivindo do conto" e "alimentando o seu ego". Agora ben, isto non debe ser excusa para que aqueles que traballamos polos nosos ríos, e gozamos deles, non sigamos o noso camiño sen aforrar esforzos e tentemos, na medida do posible e en momentos puntuais, colaborar, unirnos e traballar por unha causa común. A PESCA!! Se o acadamos, teremos un bo treito de camiño feito.

Saúdos a todos e a preparar a tempada 2011 con renovados folgos!!

As derradeiras actividades da tempada 2010

2010-09-27T08:08:00.001-07:00

Foi un éxito a conferencia sobre medio ambiente de Camariñas. Os poñentes; de esquerda a dereita: José Mira Turnes "Pepe Mira", Mark Adkinson e Santiago Fraga Sáenz foron quen de facernos chegar aos asistentes a súa mensaxe, ata tal punto que non foi necesario rogarnos - aos asistentes - a nosa participación no debate, fixémolo de xeito natural e expontáneo entendendo e comentando, nun ou noutro senso, as palabras e as exposicións destes poñentes que tiveron unha maneira maxistral de encarar e desenvolver este acto e de transmitir os asuntos e os contidos das súas charlas ao público.
Grazas a mestría destes homes saímos todos máis informados e comprometidos co coidado e mantemento dos bens naturais - que son moitos - da nosa comarca. Grazas aos tres. Moitas grazas por esta - máis que conferencia - eu diría CLASE MAXISTRAL!!

Despois encarámonos todos para Carnés e en Casa Ferrín gozamos dun verdadeiro festín. Xantar que tradicionalmente vimos facendo sempre o derradeiro sábado de setembro e que sempre é un acontecemento moi agardado. O trato exquisito que recibimos en Casa Ferrín, a calidade e xenerosidade da súa cociña, a boísima conferencia a que víñamos de asistir, a entrega dos premios do campeonato de pesca do reo e o alto nivel deste grupo humano foron os ingredientes dunha nova xornada que - coma antes outras - lembraremos e comentaremos moitos anos.

A señora de Moncho entregoulle o terceiro premio, despois dun sorteo entre el e Juan, a José Manuel, que por un día non foi o máis grande - en altura - das nosas xuntanzas. Cando lle foi presentado Mark Adkinson di José Manuel "que grande és carallo".

Montse entregoulle a Carlos o segundo premio. QUE BONITO É O AMOR!!

Este ano Carlos foi o que máis reos pillou ao longo da tempada e sen dúbida o que ten a media de peso por reo pillado máis alta, inda que o máis grande da tempada o pillase José Manuel.

Outros, como non nos foi tan ben, temos que contentarnos como podemos. Nonsí Antonio? Pero, eso si, grazas a unha doazón do Bar Pastoriza de Vimianzo puidemos presumir dunha medalla conmemorativa deste campionato colgada no pescozo. Grazas Pastoriza!!

Os tres gañadores do concurso 2010.

Premio Concello de Camariñas

Premio Caixa Galicia

Premio Deputación da Coruña

Véselles nas caras unha ledicia que sen dúbida compartimos todos. As moitas xornadas que xuntos pasamos, tanto pescando coma limpando o Couto ou Sinalizando, en definitiva mantedoo no mellor estado posíble, fan que nos sintamos como un grupo moi identificado uns cos outros.

Os nosos agradecementos a todos aqueles que colaboraron connosco ao longo do ano, sen a súa axuda todo isto non sería posible.

- Xunta de Galicia.

- Deputación da Coruña.

- Concello de Camariñas.

- Caixa Galicia, sucursal de vimianzo.

- Bar O Pescador de Baio.

- Bar Chalana de Camelle.

- Casa Ferrín de Carnés.

- Bar Pastoriza de Vimianzo.

- Publisoneira de Vimianzo.

- Casa Sabino da Ponte do Porto.

-Xoiería Victoria de vimianzo.

E a todos aqueles ou aquelas que dunha maneira ou doutra nos botaron unha man. Grazas a todos e todas!!

Conferencia en Camariñas

2010-09-19T09:57:00.001-07:00

Tamén fomos testigos do lume no monte galego

2010-08-25T09:05:00.001-07:00

Os comentarios neste caso sobran. Pero os sentimentos de rabia e impotencia medran!! Non só porque arde o monte, tamén pola falta de información!! Grrrrrr.

Última xornada de limpeza desta tempada

2010-08-25T07:42:00.000-07:00

O "señor" da motoserra en plena faena

Sobre e baixo estas liñas, Carlos, Curra e José Manuel, os alicerces destas e outras xornadas de coidado, mantemento e limpeza do Couto de Pesca da Ponte do Porto.

Atopamos na auga un fermoso exemplar de troita morto. Non é normal que se siga permitindo o cebo natural nos coutos de reo. Máis aínda nestas datas nas que a troita xa está vedada e é moi "golosa" preparándose para coller peso e criar as ovas. UNHA MÁGOA!!

Algúns, que son moi fotoxénicos, van de bonitos. Outros imos máis de "atúns". Je je je

Tamén compartimos algúns momentos ledos que nin queremos, nin podemos esquecer!!

Unha nova axuda!! Benvido Iván!! Un pracer. Un verdadeiro pracer contar contigo, coa túa humildade e co teu bo facer. É unha honrra contar contigo!!

Un grupo unido por unha paixón, un lugar e un sentimento: Unha paixón; o reo!! Un lugar; o Couto de Pesca da Ponte do Porto!! E o sentimento de estar facendo algo positivo e de cumprir cun deber!! Un xeito de devolverlle ao río o moito que nos da. Unha das mellores cousas que nos deu foi coñecernos e gozar da mútua compañía.

O dito, o "bonito"

Dárllelas grazas a todos aqueles que, na medida da súa dispoñibilidade, colaboraron e colaborades nestas e outras xornadas a prol da pesca.

Todo isto é cousa dun grupo, no que coido que tentamos facer cousas e facelas ben, non sempre o acadamos pero sempre o tentamos. E seguiremos tentandoo.

GRAZAS!!

No muíño da Cota

2010-07-23T07:35:00.001-07:00

As moitas festas destes días e outros acontecementos, públicos ou privados, fixeron que o pasado sábado 17 nos atopásemos tan só cinco socios na limpeza e acondicionamento do entorno do muíño da Cota e da senda pola beira do río dende Lelo ata as Barrozas.

O ánimo, bo ambiente e ganas de embelecer aquela contorna non faltaron e axudaron a facernos máis levadeira a tarefa.

Temos entre nós un novo voluntario, o máis novo da cuadrilla. Púxolle moita ilusión e ánimo de colaborar e axudar!! Grazas Clemente!! Benvido!!

Mirade o que nos acaba de chegar!!

Para o orzamento que presentamos, contando tan só co gasto que poderiamos xustificar, xa que entre outros, non se inclúen nin a maquinaria nin as horas achegadas polos socios, ollade, ollade a xuda que nos conceden!!

Isto é para rir ou chorar? Non sei moi ben pero...

Menos mal que xa agardábamos algo así e en troques de alugar ou mercar maquinaria, fomos os socios os que a achegamos.
Isto... Mellor calo!!

Nós movilizamos recursos humanos (socios), técnicos (maquinaria) e ata económicos para que logo nos traten deste xeito, grrrrrrr!!

Amósannos a todos o que lles interesa a Costa da Morte. Ou o único couto de Reo na nosa comarca !! Ou unha Sociedade de Pesca que non chora esforzos por mantelo, coidalo ou melloralo e "racanean" con ela.

Para outras cousas hai cartos carallo!! E non os choran non!!
Van por bo camiño!! Que sigan, eles que sigan tratando as Asociacións que non lles renden latría de mingurrias. Xa veremos quen son os febles xa!!

Algún "listillo"argüirá..."se non vos convén deixao". O que acontece é que nós non o facemos por comenencia senón por paixón e porque vemos nese río algo máis que un lugar para sacar peixes.

Comunícovos (aos socios) que a retirada de árbores caídas prevista para agosto non se fará. Non podemos executar a totalidade do orzamento con esta porcentaxe de axudas. En algún caso é inferior ao do IVE!!

Para o vindeiro ano a parte máis importante da nosa dispoñibilidade económica será destinada a levar adiante esa retirada, ou ao mellor aínda temos sorte!! E se veñen fortes enchentas no inverno a forza da auga acabará levándoos río abaixo. Se provocasen danos xa saberemos a onde ollar para ver de atopar responsabilidades.
Son tempos duros para todos enténdoo perfectamente pero non estamos a falar de cantidades que non poidan ser asumidas visto o traballo que se fai e as melloras e resultados que se acadan.

Ou senón por qué non se estuda a posibilidade de subir o prezo dos permisos de pesca? Coido que sería positivo para todos. Agora como son moi baratos a meirande parte deles non se aproveitan. Diso pódese decatar calquera!! Hai coutos de pesca nos que non quedan permisos xa dende antes do comezo da tempada de pesca e logo cando te achegas a pescar o día que ti tes permiso non ves a ninguén pescando ou como moito a un par de pescadores.

Iso tamén sería "optimizar recursos".

No Campionato de Mar-Praia

2010-07-12T05:57:00.000-07:00

O Subcampión.

Os primeiros participantes en chegar á praia, tentando ollar o estado do mar, do vento e do praia, moi importante, para ver ou comprobar os "bancos" da area dende a derradeira visita.

Moncho, Covas e Carlos tentanto facer uns lances para probar fortuna nun cornecho da praia. Moncho sería ao final o segundo clasificado neste campionato.

Covas loitando coas ondas...

...E agasallándonos sempre coa súa ilusión e predisposición a pasar un fermoso momento entre compañeiros. Cousa ben doada, o de pasar fermosos e inesquecibles momentos xuntos, tendo entre nós a persoas coma este SEÑOR que tan só coa súa presenza fai que os demais nos sintamos mellores.

Para algúns de nós, entre os que me conto, é un pracer e unha ledicia terche con nosco de novo Carlos. As xornadas de pesca non son iguais sen ti. Benvido de novo!!

Algúns non puideron resistir á tentación de "chivear" ás ondas dende as rochas. Hay que decir que o estado do mar para ese mester era envidiable.

Peixe non se pillaba moito pero "ensalada" a barullo

"Chucho do Volante" así coma quen non quere a cousa clasificouse no terceiro posto da proba.

O noso CAMPIÓN!! Marcos. Cargado co seu material e o do pai. Parabéns Marcos. É un pracer que gañases este Campionato. Primeiro porque és un moi bo pescador, segundo porque és aínda mellor compañeiro e terceiro pola túa humildade, o teu saber estar e a túa dispoñibilidade a colaborar sempre nas actividades da Sociedade de Pesca. Que gañes moitos máis!!

O MESTRE, Curra unha ledicia contar con compañeiros coma él. Sabe moito de pesca de mar, moito, moito. Pero sempre está disposto a botar unha man ou a dar un bo consello...a quen , él entende que o merece claro, pois o que ten de tonto pode ben con el. Enténdese que Marcos sexa tan bo pescador e tan boa persoa, TEN UN BO MESTRE NA CASA!!

!!!CAMPIÓN!!!

Síntoche ben non ter obtido unha foto de mellor calidade Chuho. Pero xa sabes que era noite e eu son moi malo coma reporteiro fotográfico e non dei regulado a cámara axeitadamente para esas condicións. Perdoa. Fágoche un trato, no vindeiro eu tentarei entender un pouco mellor a cámara e ti tentarás de pillar robalizas desas, así poderemos facer moitas máis fotos e correxir os erros. Dito isto, parabéns pola captura e polo terceiro posto do Campionato.

Aqueles que non estades neste reportaxe espero que me desculpedes. En vindeiros Campionatos tentarei que saiades os ausentes neste. De non poder ser todos, alomenos algúns si e pouco a pouco xa iremos estando todos.

Grazas a todos pola vosa participación e de novo Noraboa aos premiados.

No vindeiro máis e mellor!!

Ou iso espero!!

O noso agradecemento á Diputación da Coruña, ao Concello de Vimianzo e ao Bar O Pescador de Baio, que fan posible que teñamos tantas actividades sociais e con tanto éxito!!

Seguimos cumplindo o noso compromiso

2010-06-26T07:54:00.000-07:00

Cartel do Campionato Mar-Costa de xullo

2010-06-17T13:52:00.001-07:00

Unha nova xornada de coidado, mantemento e limpeza

2010-06-13T05:29:00.000-07:00

Seguindo na nosa liña de colaboración coa Consellería do Medio Rural, máis concretamente co Servizo de Conservación da Natureza, fixemos os traballos previstos para a segunda xornada de actividades no Couto de Pesca da Ponte do Porto.
Sigo tendo problemas coa cámara. Se as imaxes da primeira xornada quedaron inservibles, desta vez algunhas tamén e outras de moi mala calidade. Pídovos desculpas compañeiros. Tentarei de volver a levarlla a quen a amañou a ver se acadamos a calidade óptima nas nosas reportaxes.

Os traballos feitos foron:

Limpeza da marxe dereita dende a presa da Sofía ata o pozo do Barbeiro.

Acondicionamento de postos de pesca.

Limpeza de accesos por Sabino, Curros e casa do Barbeiro.

Reposición de sinais desaparecidas.

Explicando que é xerundio

2010-06-02T07:53:00.001-07:00

Coido que a todos aqueles visitantes deste blog, simpatizantes, amigos, coñecidos e descoñecidos, lles debo unha explicación polo ton e o contido do artigo que colguei sobre os comentarios que se fixeron de algúns dos nosos en "wadeando".

Cando hai que tratar con xente cuxo hábitat natural é a rede de sumidoiros, non queda outra que meterse na merda. Merda na que eles están a cotío e coa que tentan emporcallar aos demais.

Son ratas, tan só ratas que o que merecen é a nosa indiferencia, sempre e cando estean no seu hábitat e non tenten invadir ou transmitir as súas enfermidades aos hábitats alleos.

Son xente lúgubre e cun interese malsán en dominar a pesca galega. Mesmo se teñen que denigrar a pesca galega e aos seus xestores para acadar os seus fins espúreos farano.

Evidentemente a aqueles que teñan a ousadía de facer ou dicir algo que vaia en contra dos seus fuscos desexos hai que envurrullalos de merda. Como no seu hábitat diso teñen canta queren, pois..., espallan, espallan e espallan. Logo claro, coma ratas que son, covardes e fuxidizas, saen en mandas son "trupeiros", non vaia ser que atopen polo camiño a algún gato.

Adoitan vivir ao aconchego das tebras, aproveitando as farangullas alleas, pero de tempo en tempo algunha saca a cabeza fóra para tentar saquear despensas alleas e aproveitarse do traballo e a suor doutros.

Algunha vez atopan a alguén cunha basoira na man e non ousan irlles cara a cara, entón atacan aos do seu arredor. Destavez non tiveron sorte.

Publicaronse no blog as capturas destes rapaces:

1º- Porque son dúas excelentes capturas.

2º- Eles son dúas magníficas persoas.

3º- Respetan escrupulosamente a Lei, non coma outros que veñen de pesca ao Couto sen morte do Xallas/Beba.

4º- Hónrase a dous socios que son deses que hai imprescindibles en tódalas Sociedades, sexan de pesca ou non.

Por iso, que tenten encherme a min de merda, non me importa, eu sempre collo as cousas como de quen veñen, pero que metan no medio a estas dúas persoas, non o aturo.

Aqueles que me coñecedes sabédelo e para os que non me coñezades dígovolo: Eu, defendo aquilo no que creo e a aqueles nos que creo ata as derradeiras consecuencias. Por iso me envelenei.

Coa de peixes mortos que aparecen a cotío en foros, blogs ou páxinas Web..., que veñan tocalos collóns por estes dous reos...!! Máis aínda cando non é a primeira captura que se publica...!!

Por conseguinte, enténdese claramente que o único que pretendían era encher de merda este blog.

Seguirei, seguiremos facendo o mesmo. Defender, promocionar, fomentar e practicar a pesca galega, isto inclúe tamén á pesca con RISCO e un horario axeitado para a súa práctica.

Porque vexamos: Reos a cola de rata? Moi ben!! Por suposto!! Pero nun Couto de Pesca coma o de Ponte do Porto, estreito, pouco profundo e que sofre moito do estío, "pasear" polo cauce do río todo o día coma se dunha senda pedestre se tratase, neste caso acuática, para "traballar" coa cola de rata... é normal? Non discuto nin falo da súa legalidade. Ou é que aquí uns son pescadores de "pata negra" e outros somos de "pata enlamada"? Pero se mesmo os que a practican, cando ven a outros "pisándolles" o río comentan connosco o seu disgusto!! así que...

Regulemos, lexislemos, pero tamén dotémonos dos medios necesarios para velar polo cumprimento desas regras e Leis. Despois, dentro da Lei, cadaún que actúe e faga conforme as súas ideas e a súa conciencia e ninguén ten que darlle leccións a ninguén. Nin tampouco ten ninguén, sempre que estea dentro da Lei, porque aturar leccións doutros.

Pois ben amigos visitantes... Dixen.

Sobre os comentarios feitos en wadeando

2010-06-01T15:25:00.000-07:00

A algunhas carrachas semella que lles estorba ollar dous ben fermosos reos mortos, tamén é casualidade carallo!! Coa de peixes mortos que aparecen por aí adiante nos blogs e páxinas web que teñan que ser os que pillaron Carlos e José Manuel os que dean que falar.

Está ben claro que o que así fala é unha merdiña, pois aínda dubida de se somos conservacionistas. Coidamos e mantemos o medio fluvial e o seu entorno. Tentamos, se é posible, melloralo e traballamos para manter e, de ser posible, mellorar a poboación de reos no Couto de Pesca da Ponte do Porto. Que voltemos a ter reos deste tamaño significa que estamos a facer as cousas ben. E estou seguro que coas medidas que se tomaron este ano aínda irán mellor. Polo demais somos pescadores CON MORTE tan honrados, honestos e lexítimos coma os SEN MORTE. Ti non eres máis que esterco!! Pila de bosta!! Asquerosa e inmunda rata!!

Ou será polo que publiquei en referencia ás eleccións a FGP e a alguén lle está aínda supurando a almorrá? Poida que sí. Abofé que sí. Claaaro e como non ten collóns para falar el directamente faino cun monicreque.

Pois mira monicreque: A min se alguén me ben romper as persianas da miña casa, eu non me agocho entre as saias da miña muller, vou a fóra e dou a cara.

Tampouco quero chaves de ningunha capela e se non as acado...oh milagre!! atopan a pechadura "siliconada", o que faga iso é un covarde!!

Volvendo ao dos reos, eu non os pillei, pero alédame moito que os pillasen estes dous rapaces, meréceno, eses e moitos máis.

Traballan coma tolos por acondicionar o Couto de pesca e amosan sempre unha dispoñibilidade absoluta. Mira paspán, o ano pasado, estes rapaces, como non nos chegaban os cartos para rematar tódolos traballos que tíñamos que facer, trouxeron eles maquinaria das súas casas e ata mercaron algunha, cos seus cartos!! Para poñela ao servizo da Sociedade de Pesca!! Ti non o farías e a man que che move os fíos, monicreque, tampouco. Se só lle interesa a pesca para ver de sacar algo dela!! Algo da súa comenencia claro!!

Mira peido babeco non te metas en camisas de once varas!! Tes tódalas de perder porque esa é xustamente a miña talla. Algunhas veces aínda me queda pequena!! Deixa que o que teña algo que dicir o diga el mesmo. Ah e non te fíes do anonimato, nestes tempos xa non che é o que era!! E a lingua é malíiisima para os dentes, pior que a caries, baiche boa!!

Xa temos algún reo no río

2010-06-01T02:30:00.000-07:00

Estes dous "pelouros" foron capturados por Carlos e José Manuel o domingo a última hora. Noraboa campeóns!! Sinto a calidade da imaxe pero xa se sabe como saen as fotos con pouca luz e feitas co móvil, aínda por enriba achegouma Carlos por mensaxe!!

Visto o visto aínda non está tan mal!!

Ánimo compañeiros ide montando moscons, afiándolles os triples aos peixes artificiais e acariñando os nosos ben queridiños risquiños, sobre todo os meus, que son os que pescan je je je.

Moita sorte a todos!! Semella que a cousa pinta ben. Eu xa lle teño unhas veliñas acendidas a San Pedro.

A voltas coas eleccións a FGP

2010-04-19T02:45:00.000-07:00

Abraiado! Fiquei abraiado despois de ler un escrito do señor Piñeiro en relación ás vindeiras eleccións á Federación Galega de Pesca. Non entendo como alguén lle pode negar a outros a lexitimadade que se dá a si mesmo ou calificar de "negociaciones en la sombra" a preparación dunha candidatura para as mesmas, cando el mesmo xa leva algún tempo dicindo que desta vez está feito. Comentou, teño testemuñas señor Piñeiro, que xa tiñan os votos contados e que as contas cadraban, engadía que agora a Federación Galega de Pesca xa ía ser cousa deles (enténdase del e dos seus afíns claro) . Quizabes tivese tanta afuteza dende o convencemento de que habería unha soa candidadura. Poida ser que en realidade o que o encabuxa sexa xustamente isto. Claro, é moito máis segura a candidatura que lle interese a un mesmo se é única! Pero entón u-la democracia?
Non me estraña o uso habitual que fai dunha linguaxe vulgar e groseira, nin que o insulto ou o non repecto aos que non tiran da súa corda sexan os argumentos principais do seu escrito. Todo isto adornado da súa cotiá falta de ética. Digo falta de ética porque non é de recibo que primeiro se vaian facendo os comentarios que sinalei e agora xa se poña en dúbida a limpeza deste proceso ao coñecerse que pode haber máis dunha candidatura.
En canto á imparcialidade señor Piñeiro, non pode nin debe existir, iso é precisamente o fundamento da democracia. Evidentemente todo o contrario do que son as listas e os pensamentos únicos por certo.
As Sociedades de Pesca son entidades sen ánimo de lucro cuxos obxectivos principais son o coidado e mantemento do medio fluvial e do seu entorno, ademáis de fomentar e practicar a pesca deportiva ou participar en competicións oficiais. Aqueles que estamos dirixindo e representando a esas entidades facémolo sen interese económico algún, facélomolo con un único interese A PESCA. Velaí o noso interese.
Polo demais todos temos un pasado, algúns para maior honra propia e daqueles cos que o compartimos. O doutros é para non recordar, ou mellor, para esquecer. É de dominio público cal foi o seu comportamento no momento no que se lles concederon os permisos turísticos aos estabelecementos hostaleiros, tamén foi relacionado con certas listas, sen falarmos do uso que facía de Trueiro coma un medio para atacar ou insultar a certas persoas. Unha publicación que debería estar ao servizo da pesca pasou a converterse nunha arma ao seu. Podemos os pescadores galegos arriscarnos a que poida acontecer o mesmo coa Federación Galega de Pesca? Pero abonda xa! Non quero seguir nesta liña dame moito noxo rebaixarme ao seu nivel. Ademais o seu maior inimigo é vostede mesmo. Aqueles que saben quen é, o que fai e por qué o fai afástanse de vostede. Pódese engarguelar a poucos moito tempo ou a moitos pouco, pero a moitos moito tempo non.
Non entendo que vostede pretenda exixirlles a certas persoas que renuncien ao seu dereito de apoiar ou non a esta ou outra candidatura. Ten vostede medo de que este apoio sexa máis determinante que o seu? Por qué se uns fan unha cousa ten que ser na rede de sumidoiros e se outros fan outra semellante non o sexa? Agardo con impaciencia o de ...que lo vamos a contar con todo lujo de detalles. E teña vostede a picadía e a intelixencia de non retratarse.
Andar xa sementando polémicas, porfiar e espallar dúbidas sobre a legalidade dun proceso que aínda non comezou oficialmente (non temos aínda decreto, polo tanto tampouco data), non ten moito sentido, a non ser que se estean defendendo ou intentando protexer intereses agochados.
Agora ben, é a maneira que teñen os mediocres de facer as cousas. Sabedores de que lles é imposible acadar o nivel alleo, tan só lles queda a esperanza de rebaixar aos demais ao seu.

Campionato Provincial de Lance

2010-04-18T12:23:00.000-07:00

Voltamos a estar de noraboa na Sociedade de Pesca Deportiva Neria!! Jesús Mira Vidal (primeiro pola dereita) acadou a súa clasificación para participar no Campionato Autonómico de Lance do vindeiro ano ao quedar clasificado no oitavo posto no Campionato Provincial deste 18 de abril en Baio. Tamén tivo unha moi boa participación Antonio Mira Vidal (segundo pola dereita) que se clasifico no posto número once. Mon, o terceiro dos nosos representantes, tivo unha boa participación, aínda que máis modesta pero non menos merecente se temos en conta que a súa especialidade non é o lance e que era a primeira vez que participaba nunha competición oficial. Parabéns aos tres! E grazas, moitas grazas por representarnos de xeito tan sobresaínte!

Polas beiras do Ladra

2010-04-18T02:06:00.001-07:00

Neste fermoso tramo do Couto de Begonte estivemos pescando, máis ben tentando pescar, o sábado 17 de abril, Juan e un servidor.

As imaxes correspóndense ao tramo alto do couto, entre a ponte da nacional IV e a desembocadora do Parga no Ladra, por certo, límite inferior do couto de Baamonde. Neste punto dase a curiosidade de que se te poñes na auga, na confluencia dos dous ríos, e sen moverte do sitio, lanzas para un lado e pescas nun río e nun couto, lanzas para o outro e pescas noutro río e noutro couto je je je, certo certo.

A fermosura deste cornecho é moita, abofé que si, nas imaxes podemos decatarnos diso, en canto as troitas... non podemos falar.

A xornada comenzou cunha mañá moi cuberta de brétema para pouco a pouco ir abríndose o día e aló polas once da mañá o sol era o rei do ceo. Isto estivo así ata as cinco da tarde cando comezaron a caer as primeiras pingas seguidas se súpeto por lóstregos e tronos par rematar caendo auga forte aló polas sete cando decidimos dar a xornada por rematada.

Puido ser o tempo cambiante ou a aínda baixa temperatura da auga, pero o certo é que as triotas non se moveron nin se deixaron enganar, nin unha soa! Foi unha xornada máis sen capturas! Qué se lle vai facer! Ben sabemos que para os que sentimos esta pasión a pesca non consiste só en facer capturas pero é de tódolos xeitos unha parte importante das nosas xornadas e un obxectivo principal pero.....

O mellor da xornada, aparte da fermosura deste tramo de río ao que voltaremos, foi compartir de novo unha xornada de pesca cun bo amigo e mellor compañeiro de pasión "pescantil".

Atopamos a tres pescadores máis neste tramo e cando falamos con eles o seu resultado fora o mesmo que o noso, polo que non sabendo moi ben qué poñer na corda estivemos probando con unhas e outras moscas e ninfas pero foi en van. A ver se na próxima acadamos o obxectivo que ficou suspenso. Coidamos que é un río que merece ser visitado pero antes de aconsellar a ninguén teremos que ver qué troitas ten.